یکی از مقولاتی که باید به‌صورتی جدی مورد بررسی قرار گیرد، معطوف به نسبت «انقلاب اسلامی ایران» و «نظم نوین جهانی» می‌شود.

روایتگری دادگاه لاهه نسبت به جنایات رژیم اشغالگر قدس در غزه و خان‌یونس، با روایتگری جریان مسلط رسانه‌ای و سیاسی غرب در طول 115 روز سپری شده از این جنگ تفاوتی آشکار داشت.

امروز منابع تحلیلی ورسانه‌ای غرب، مستقیما به تعارض محاسبات و پیش‌فرض‌های مبنایی، انتزاعی،گفتمانی، میدانی و عملیاتی دشمنان با واقعیاتی که در فرامتن و متن جنگ غزه رخ داده، اشاره کرده و از تاثیر نضج یافتن گفتمان مقاومت و متعلقات آن در آینده نظام بین‌الملل سخن می‌گویند.

جریان مقاومت نباید به دلیل درگیری در میدان از حوزه تبیین و دیپلماسی عمومی و اقدامات آینده‌نگرانه غفلت کند.

در ادبیات نظامی تعبیری وجود دارد که می‌گوید: حمله، بهترین دفاع است. فارغ از برخی شبهات در این تعبیر از این واقعیت نمی‌توان گذر کردکه اگرهمیشه منتظر طرح شبهات باشیم و سپس به پاسخ بیندیشیم، همواره در موضع انفعال هستیم.

درک روند و سیر تحول و تکامل جبهه مقاومت، اصلی‌ترین پیش‌شرط در تداوم مسیر مقدس اشاره شده از سوی رهبر حکیم انقلاب اسلامی محسوب می‌شود.

در چنین رویکردی ابزارگرایی غرب نسبت به ماهیت زن، به مثابه آزادی عمل زنان در جامعه انگاشته شده و در مقابل، حفظ حریم مقدس و کارکرد تربیتی زنان به مثابه نقض آزادی آن جلوه داده می‌شود.

این روزها شاهدیم که پیش فرض‌های سلطه ادعایی غرب بر ذهن و ضمیر انسان‌ها، در یک مقیاس جغرافیایی بسیارگسترده متزلزل شده است و «بیداری انسانی» را به ارمغان آورده و به عبارت دیگر، بیداری اسلامی زمزمه بازگشت به خویشتن در سرتاسر جهان را تبدیل به فریاد و خیزشی گسترده کرده است.

محمدمهدی ایمانی‌پور درباره جنگ غزه نوشت: هر اندازه نسل‌کشی و جنایات رژیم اشغالگر قدس در نوار غزه تشدید می‌شود، جریانات رسانه‌ای و تبلیغاتی غرب نیز تلاش بیشتری در راستای وارونه نمایی و القاگری‌های دروغین در قبال آوردگاه حق و باطل صورت می‌دهند. هدف این القائات، ایجاد بستر و فرامتنی است که بتوان توحش صهیونیست‌ها در نوار غزه را برای افکار عمومی دنیا توجیه کرد. اما با وجود گذشت بیش از ۷۰ روز از آغاز جنگ غزه، تصویرسازی کاذب دشمنان از جنگ غزه یکی پس از دیگری نقش بر آب شده است.