رئیس سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی تأکید کرد: تجربه نشان می‌دهد صلح در میانه ی راه، منجر به تجدید قوا و تکرار مجدد حملات از سوی دشمن خواهد شد. بنابراین برای رسیدن به قدرت بازدارندگی، مختصات و زمان آتش بس را خود باید تعیین کنیم. نفی صلح تحمیلی و ایستادگی در برابر جنگ تحمیلی محصول ِ آگاهی و بینش مقدس است.

رئیس سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی با تبریک انتخاب رهبر جدید انقلاب، وجه مشترک سه رهبر جمهوری اسلامی را تعلق به گفتمان اسلام ناب و تمدن نوین اسلامی دانست و تصریح کرد: ولایت فقیه پیونددهنده عقل و شرع در مسیر عدالت و کرامت انسانی است.

مقاله علت حمله آمریکا و اسرائیل به ایران نوشته عبدالرضا سیفی، رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در قرقیزستان در سایت خبری عصر بیشکک یکی از پر بازدیدترین پایگاه‌های خبری قرقیزستان منتشر شد.

نخست وزیر رژیم صهیونیستی در سخنرانی سال گذشته خود در کنگره آمریکا، بدون اشاره به جنایات نظامیان اسرائیلی و ویرانی گسترده نوار غزه گفت وقتی با حماس، حزب‌الله و حوثی‌ها می‌جنگیم، با ایران می‌جنگیم. اگر اسرائیل سقوط کند، آمریکا کشور بعدی خواهد بود.

حجت‌الاسلام مصطفی دریاباری، رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در آفریقای جنوبی، با اشاره به تکرار الگوی رفتاری دونالد ترامپ در عرصه بین‌المللی تأکید کرد: ترامپ سال‌هاست با فریاد «پیروزی» تلاش می‌کند واقعیت را به حاشیه براند؛ روشی که پیش‌تر در ورشکستگی‌های تجاری، انکار نتایج انتخابات و اکنون در منازعات جهانی آزموده است.

امروز جهان شاهد گسترش کودک کشی رژیم آمریکائی - صهیونی از غزه تا ایران است زیرا عاملان این جنایات از سال‌ها قبل علی رغم ارتکاب فجیع ترین جنایت از صبرا و شتیلا تا جنایات جنگ غزه و جنایات جنگ دوازده روزه علیه مردم مظلوم ایران تاکنون بی کیفر مانده‌اند. ما با قلم و روایت مبتنی بر واقعیت خود می‌توانیم نقش مهمی در پیشگیری از کشته شدن انسان‌های بی دفاع و مجازات جنایتکاران داشته باشیم.

در طول جنگ تحمیلی عراق علیه ایران و در حوادث اخیر، فرح پهلوی هیچ گاه به‌صورت علنی و آشکار از متجاوز به خاک ایران حمایت نکرد. چرا که این امر مخالف هرگونه گفتمان ملی‌گرایی افراطی پهلوی‌ها و در نظر همه نوعی خیانت به وطن محسوب می‌شد.

در ادبیات کلاسیک و معاصر مدیریت، این گزاره به‌طور گسترده پذیرفته شده است که «بحران‌ها آزمون واقعی مدیریت هستند».

جفری اپستین، چهره‌ای نیست که بتوان پرونده‌اش را در چارچوب «یک خطای فردی» خلاصه کرد. او آیینه‌ای است که لکه‌های پنهان یک دستگاه فاسد را بازتاب می‌دهد: شبکه‌ای از فساد و جنایت؛ شبکه‌ای که قربانیان را به حاشیه می‌فرستد، حقیقت را می‌بلعد و نخبگان را مصون می‌کند؛ شبکه‌ای که در آن انسان‌ها، بویژه کودکان و نوجوانان به قربانی مطامع برده‌های شیطان بدل می‌شوند. در واقع قضیه تنها یک «رسوایی» نیست، بلکه نمایشی از زوال نهادی است.