به گزارش روابط عمومی سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، به مناسبت روز شعر و ادب فارسی و روز بزرگداشت استاد شهریار، نشست «شکوه شعر فارسی» با حضور رئیس کتابخانه‌های عمومی سریلانکا، استادان دانشگاه، شاعران، نویسندگان، پژوهشگران و فعالان فرهنگی در رایزنی فرهنگی جمهوری اسلامی برگزار شد. 

ماهیندا دِ لانروله، دبیر انجمن ایران‌شناسی سریلانکا بر جایگاه شعر فارسی به عنوان میراثی فراتر از مرزهای ایران تأکید کرد. 

علی کبریایی‌زاده، رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در سریلانکا، با اشاره به مناسبت ۲۷ شهریور در تقویم ایران، این روز را فرصتی برای آشنایی بیشتر با زبان و ادب فارسی عنوان کرد که امکان گفت‌وگو درباره یکی از دیرپاترین و اثرگذارترین سنت‌های شعری جهان را فراهم کرده است. 

وی ادامه داد: شعرای ایرانی از رودکی که پدر شعر فارسی نام گرفته تا فردوسی، خیام، نظامی، مولانا، سنایی، سعدی، حافظ، شهریار و صدها شاعر دیگر نه فقط بر ساحت فردی و اجتماعی ایران تاثیر گذاشته‌اند بلکه اندیشه بشری طی قرون متمادی از آثار بزرگان ادب و فرهنگ ایرانی بهره برده است. 

رایزن فرهنگی کشورمان همچنین با اشاره به پیوند ناگسستنی شعر فارسی با تاریخ و تحولات اجتماعی ایران، از حضور شعر در عرصه‌های مختلف زندگی ایرانی، از دربار و خانقاه تا مدرسه، بازار و فرهنگ عمومی، سخن گفت. 

وی همچنین، تأکید کرد: برای درک عمیق شعر فارسی، آشنایی با زبان فارسی و تاریخ ایران ضروری است. 

رشمی‌کا ماندوالا، نویسنده، مترجم و پژوهشگر سریلانکایی، به بیان دیدگاه‌های خود درباره جایگاه شعر فارسی پرداخت و سخنانش را با خاطره‌ای شخصی از دوران حضور در دوحه آغاز کرد؛ خاطره‌ای آشنایی با یک تاجر ایرانی که همیشه حافظ، مولانا و سعدی می‌خواند. 

ماندوالا گفت: این آشنایی، نگاه او را به شعر فارسی و پیوند آن با معنویت تغییر داد و بعدها او را به ترجمه اشعار عطار به زبان سینهالی ترغیب کرد. 

وی با طرح این پرسش که چرا مردم قرن بیست‌ویکم همچنان پس از گذشت صدها سال با آثار شاعران فارسی‌زبان ارتباط برقرار می‌کنند، پاسخ آن را در توانایی این شاعران برای لمس عمیق‌ترین لایه‌های ذهن و روح انسان دانست و شعر فارسی را هدیه‌ای انسانی و معنوی توصیف کرد که همچنان می‌تواند بر انسان امروز اثر بگذارد. 

موسیقی ایرانی و پیوند آن با شعر فارسی موضوع سخن علیرضا شاهینی، پژوهشگر موسیقی ایرانی بود.

وی افزود: شعر فارسی در همه دوره‌ها و گونه‌های هنری، در کنار موسیقی و آواز معنا و جلوه‌ای دیگر یافته است.