مهدی باقرخان، شاعر و استاد دانشگاه هند با حضور در مراسم اختتامیه «جایزه جهانی امام شهید» در گفت‌وگوی اختصاصی با روابط عمومی سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی گفت: من به طور جدی شخصیت آقا و نگاه‌شان به جامعه جهانی و بحث‌های سیاسی و ادبی را از سال 1385 دنبال می‌کنم و غزل خود را در این سال درباره ایشان سرودم. از همین رو حدود 20 سال است که بیانات ایشان را با دقت و علاقه مطالعه می‌کردم.

وی افزود: چهارده سال پیش مشرف به دیدار رهبر شهید شدم و نمی‌دانستم این دیدار اولین و آخرین دیدار من است. بزرگترین حرت زندگی من بعد از این دیدار آن بود و هست که ای کاش چفیه و انگشتر از ایشان را به یادگار می‌گرفتم.

این شاعر هندی تأکید کرد: من در آن دیدار مبهوت شخصیت حضرت امام شدم و با خود گفتم وقتی یک نائب امام چنین ویژگی‌هایی دارد، خود امام چگونه خواهد بود. شعر خود را در آن دیدار خواندم و مورد تشویق قرار گرفتم.

باقرخان اظهار کرد: متاسفانه توفیق حضور در مراسم تشییع رهبر شهید را نداشتم و به همین مناسبت دل نوشته ای را با این مضمون نوشتم: «بعضی فراق‌ها آن‌قدر عظیم‌اند که چشم، تاب روایت‌شان را ندارد و دل، سال‌ها باید خاموش بسوزد تا شاید واژه‌ای در اندازه‌ی آن مصیبت پیدا شود. این روزها، هر بار که نام ایران را می‌شنوم، تهران در ذهنم تنها یک شهر نیست؛ قبله‌ اشک است. شهری که قرار است میلیون‌ها دل، آخرین سلام خود را بر شانه‌هایش بگذارند و مردی را بدرقه کنند که سالیان دراز، قامت استوارش، پناه خستگی یک امت بود؛ مردی که نامش با عزت اسلام، مقاومت مظلومان، استقلال ملت‌ها و امید مستضعفان درآمیخته بود؛ مردی که بسیاری او را «رهبر» می‌خواندند، اما برای دل‌های بی‌شمار، بیش از آن، پدری بود که در سخت‌ترین روزگار، نگاهش مأمن آرامش بود و من در این سوی جهان ایستاده‌ام؛ در دهلی‌نو ...».