به گزارش روابط عمومی سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، با چراغ سبز ایران این بار یک نفتکش بزرگ حامل نفت خام (VLCC) متعلق به شرکت پالایشی ایدمیتسو ژاپن که در 17 آوریل از لنگرگاه راس تنوره در عربستان حدود 2 میلیون بشکه بارگیری کرده بود از تنگه هرمز عبور کرد تا بار دیگر نشان دهد تمییز دوست و دشمن برای جمهوری اسلامی تحت شعاع هیچ شرایطی نیست.

عبور این نفتکش از آبراه استراتژیک هرمز یادآور یک واقعه تاریخی بود که آن نیز گواه دوستی دیرینه دو ملت ایران و ژاپن است. در سال 1953 (1330 شمسی) بعد از آنکه دولت مصدق صنعت نفت ایران را ملی کرد، بریتانیا از طریق شرکت نفت خود ایران را تحریم و در اقدامی مشابه تلاش آمریکایی‌ها حتی محاصره دریایی کرد تا هیچ کشتی نتواند نفت ایران را بخرد.

در شرایطی که هیچ یک از کشورهای دنیا به خود اجازه ورود به خلیج فارس و خرید نفت از ایران نمی‌دادند، کشتی نیشومارو اما این تابو را شکست و با استقبال کارکنان شرکت ملی نفت و نماینده نخست‌وزیر در آبادان توانست بارگیری کند.

در ادامه این کشتی از آبادان تا سواحل ژاپن به سلامت عبور کرد و جالب است در بندر کاوازاکی نیز در مواجهه با خدمه این کشتی حامل ۱۸ هزار تن نفت خریداری شده از ایران، در هیئت قهرمانان وطن رفتار شد.

تردد نیشومارو در گذشته اگر نمادی از مقاومت اقتصادی ایران در آن دوره بود امروز عبور آن در آب‌های نیلگون خلیج‌فارس را باید حکایت‌گر اقتدار تام آن تفسیر کرد که در سایه همدلی نظامیان جان‌برکف همسو با دیپلمات‌های میهن‌پرست طبق قاعده‌ «با دوستان بساز و بر دشمنان بتاز» تعیین‌گر آینده و ترسیم‌کننده نقشه‌های سرزمینی خودشان هستند.

گزارشگر روزنامه آساهی شیمبون (Asahi Shimbun) یکی از ۵ روزنامه ملی ژاپن در پرونده‌ ویژه‌ای با عنوان «ترتیبات ایران برای ژاپن» اختصاصی به این موضوع پرداخته و ضمن تحلیل انگیزه‌های ایران برای صدور این مجوز می‌نویسد: این اتفاق نادر را که عراقچی، وزیر امور خارجه (سفیر سابق ایران در ژاپن)، نیز در صفحه اجتماعی بازنشر داد، نشان دهنده عمق روابط راهبردی دو کشور ایران و ژاپن است.

پر تیراژترین روزنامه جهان در ادامه این بسته تحلیلی آورده است: ایران با مطرح کردن ماجرای نیشومارو، در پی تأیید مجدد کنترل خود بر تنگه و همزمان جلب افکار عمومی بین‌المللی است.

همچنین، می‌افزاید: ایران تمایلی به رها کردن آسان کنترل تنگه به عنوان «سلاحی» که در اختیار دارد، ندارد؛ چرا که این امر به او اجازه می‌دهد بر بازارهای جهانی انرژی تأثیر گذاشته و از نقاط ضعف دولت ترامپ سوءاستفاده کند.

انتهای پیام/