به گزارش روابط عمومی سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی متن این یاداشت بدین گونه است:

بیانیه اخیر منسوب به دونالد ترامپ نه یک ارزیابی جدی سیاسی، بلکه ترکیبی آشنا از تبلیغات، جنگ روانی و خودنمایی نمایشی است.

ترامپ سال‌هاست از یک روش ساده استفاده می‌کند: با صدای بلند اعلام پیروزی کن و امیدوار باش واقعیت به حاشیه برود. جهان پیش از این نیز چنین الگوهایی را دیده است؛ در شکست‌های تجاری، در انکار نتایج انتخابات، و اکنون بار دیگر در عرصهٔ درگیری‌های بین‌المللی.

ادعای اینکه ایران در برابر همسایگان خود «تسلیم شده است» نه تنها نادرست، بلکه ساخته و پرداختهٔ یک روایت تبلیغاتی برای مصرف داخلی سیاسی است. هیچ کانال معتبر دیپلماتیک، هیچ نهاد بین‌المللی و هیچ دولت منطقه‌ای چنین سناریویی را تأیید نکرده است. در ادبیات روابط بین‌الملل، این نه تحلیل، بلکه تحریف و دستکاری روایت واقعیت است.

تاریخ نشان داده است که هنگامی که راهبردهای نظامی یا سیاسی با شکست روبه‌رو می‌شوند، شدت تبلیغات افزایش می‌یابد. اعلام فروپاشی دشمن، یکی از قدیمی‌ترین تاکتیک‌های جنگ روانی است؛ تاکتیکی که برای نمایش قدرت به کار می‌رود، در حالی که در واقع برای پنهان کردن بن‌بست‌های راهبردی استفاده می‌شود.

اما پرسش مهم‌تر، اعتبار اخلاقی گوینده چنین ادعاهایی است. فردی که در زندگی عمومی خود بارها با چهره‌هایی چون Jeffrey Epstein در ارتباط بوده و بخش قابل توجهی از سیاست‌ورزی او بر نمایش، قدرت‌نمایی و وفاداری‌های شخصی بنا شده است، به دشواری می‌تواند مدعی سخن گفتن از اخلاق، ثبات یا مسئولیت بین‌المللی باشد.

جامعهٔ جهانی به خوبی می‌داند که جنگ‌ها با نمایش‌های شبکه‌های اجتماعی به پیروزی نمی‌رسند. ثبات واقعی در خاورمیانه هرگز از مسیر تهدید، تحقیر و ادبیات سلطه‌جویانه‌ای که از سوی جریان‌های تندرو در ایالات متحده و اسرائیل  ترویج می‌شود، به دست نخواهد آمد.

مردم ایران ، همچون هر ملت دیگری، قرن‌ها فشار خارجی، تجاوز و بازی‌های ژئوپولیتیکی را تجربه کرده‌اند. با این حال، تاریخ نیز نشان داده است که تمدن‌هایی با ریشه‌های عمیق فرهنگی و اجتماعی، با توهین‌های لفظی یا محاسبات کوتاه‌مدت نظامی شکست نمی‌خورند.

آنچه امروز جهان شاهد آن است، فروپاشی ایران نیست؛ بلکه افشای سبکی از سیاست‌ورزی است که هیاهو را جایگزین راهبرد، توهین را جایگزین دیپلماسی، و نمایش را جایگزین حقیقت کرده است.

اگر در این لحظه تاریخی درسی وجود داشته باشد، بسیار روشن است:

دورانی که در آن منازعات جهانی از دریچهٔ خودبزرگ‌بینی یک سیاستمدار تعریف می‌شد، رو به پایان است.

آیندهٔ خاورمیانه با بیانیه‌های شبکه‌های اجتماعی یا خصومت‌های شخصی تعیین نخواهد شد؛ بلکه با دیپلماسی، همکاری منطقه‌ای و ارادهٔ ملت‌هایی شکل خواهد گرفت که نمی‌خواهند در نمایش سیاسی دیگران به نقش‌های تحقیرآمیز تقلیل داده شوند.

و تاریخ همواره به خاطر خواهد سپرد کسانی را که بلند سخن گفتن را با رهبری واقعی اشتباه گرفتند.

انتهای پیام/