به گزارش روابط عمومی سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، این استاد  حقوق بین‌الملل با اشاره به کنوانسیون ۱۹۵۴ حمایت از اموال فرهنگی در زمان درگیری‌های مسلحانه خاطرنشان کرد: اموال فرهنگی، دانشگاه‌ها، مراکز آموزشی و اماکن عبادی به‌دلیل نقشی که در هویت و تاریخ یک ملت دارند، از حمایت‌های ویژه برخوردارند. این موضوع به‌ویژه در مورد ملت ایران با تمدنی کهن و تأثیرگذار بر تکامل بشری، و نیز ملت‌های لبنان و فلسطین صادق است.

وی با استناد به ماده ۱۲ پروتکل اول الحاقی به کنوانسیون‌های ژنو، ماده ۱۸ کنوانسیون چهارم ۱۹۴۹، ماده ۵۲ پروتکل اول و کنوانسیون ۱۹۰۷، تأکید کرد هدف قرار دادن میراث فرهنگی و آموزشی، مصداق بارز نقض عرف‌ها و معاهدات بین‌المللی محسوب می‌شود.

نابودی میراث فرهنگی، نابودی یک ملت است

جونی در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به بحث‌های حقوقی پیرامون کنوانسیون ۱۹۵۴ و ماده ۵۴ آن درباره نسل‌کشی و ماده ۴۲ مربوط به «نابودی نسل بشر» تصریح کرد: برخی از حقوقدانان، این اقدامات را مصداق «جنایت نسل‌کشی»  می‌دانند. اگرچه اساسنامه دیوان کیفری بین‌المللی (نظام رم) در ماده ششم صراحتاً این موضوع را نیاورده، اما این ایده در حقوق بین‌الملل باقی مانده که نابودی میراث فرهنگی یک ملت، در واقع نوعی نابودی آن ملت است؛ چراکه انسان تنها موجودی از گوشت و پوست نیست، بلکه مجموعه‌ای از فرهنگ، تمدن و تاریخ است.

الزام به پیگیری قضایی و پرداخت غرامت‌های معنوی

این استاد حقوق بین‌الملل با تأکید بر ضرورت پیگیری قضایی علیه رژیم صهیونیستی و مجرمان آمریکایی مرتکب این جنایات، خاطرنشان کرد: بدون شک پرداخت غرامت حقی مسلم است؛ اما این غرامت نباید صرفاً مادی باشد، بلکه «غرامت‌های معنوی، حقوقی و انسانی» نیز ضروری است تا مرتکبان ناگزیر به اعتراف به جنایات خود و نقض قوانین بین‌المللی در تجاوز به جمهوری اسلامی ایران و لبنان شوند.

جونی در پایان با درود به ملت‌های ایران و لبنان، از جمهوری اسلامی ایران به‌خاطر برگزاری این نشست و دعوت از وی صمیمانه تشکر کرد.