به گزارش خبرنگار اعزامی روابط عمومی سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی به شهرستان میناب، چنگیز قورقیچ در سخنانی صمیمی در محل مدرسه شجره طیبه، ضمن ابلاغ پیام همدردی مردم ترکیه به خانواده‌های شهدای دانش‌آموز و مردم ایران، بر پیوند برادری میان دو ملت تأکید کرد و گفت مردم ترکیه نیز از رنج و مظلومیت مردم ایران و آنچه در جریان حملات آمریکا و رژیم صهیونیستی رخ داده است، متأثر هستند.

وی با اشاره به تصمیم خود و همراهانش برای آغاز این سفر انسان‌دوستانه اظهار کرد: پس از حوادثی که در ایران رخ داد، مدام به این فکر می‌کردیم که چه کاری از دستمان برمی‌آید و چگونه می‌توانیم همدردی خود را نشان دهیم؛ تا اینکه تصمیم گرفتیم با دوچرخه به سوی میناب حرکت کنیم.

سرپرست کاروان دوچرخه‌سواران ترکیه‌ای در ادامه، از رؤیایی سخن گفت که به گفته او، نقطه عطف تصمیمش برای سفر به میناب بود.

قورقیچ روایت کرد: شبی در خواب خود را در میان آوارها دیدم. دختر بچه‌ای آنجا بود که می‌خواستم او را در آغوش بگیرم، اما فاصله‌ای میان ما وجود داشت و نمی‌توانستیم به یکدیگر برسیم. آن دختر از من پرسید: «چرا به میناب نمی‌آیی؟»

وی افزود: پس از این خواب، تصمیمم را گرفتم و به دوستانم گفتم می‌خواهم به میناب بروم؛ هرکس می‌خواهد، همراه من بیاید. این تصمیم باید به حرکتی واقعی تبدیل می‌شد و سرانجام سفرمان آغاز شد.

قورقیچ با بیان اینکه اعضای کاروان پیش از گردهم‌آمدن در دیاربکر یکدیگر را نمی‌شناختند، خاطرنشان کرد: ما در دیاربکر دور هم جمع شدیم و درباره مسیر، زمان حرکت و چگونگی سفر تصمیم گرفتیم. با وجود دشواری‌های پیش رو، به این نتیجه رسیدیم که باید راه را ادامه دهیم؛ حتی اگر تنها یک نفر در این مسیر باقی می‌ماند، باز هم باید به حرکت ادامه می‌دادیم.

وی با اشاره به استقبال مردم و مسئولان ایرانی از کاروان در طول مسیر گفت: از زمانی که وارد ایران شدیم، با محبت و استقبال صمیمانه مردم و مسئولان روبه‌رو شدیم و همین همراهی، انگیزه ما را برای رسیدن به میناب بیشتر کرد.

این دوچرخه‌سوار ترکیه‌ای در بخش دیگری از سخنانش، با اشاره به حضور در کنار دانش‌آموزان مینابی اظهار کرد: آن روز در خواب نمی‌توانستم با آن دختر صحبت کنم، اما امروز اینجا هستم و می‌توانم در کنار یک دختر بچه باشم و با او حرف بزنم. رسیدن به میناب پایان راه ما نیست؛ بلکه آغاز مسئولیتی تازه است.

قورقیچ در پایان با تأکید بر اینکه اعضای کاروان پس از بازگشت به ترکیه، روایت خود از مردم ایران و مظلومیت کودکان میناب را بازگو خواهند کرد، گفت: وقتی به کشورمان برگردیم، از میناب، از مهمان‌نوازی مردم ایران و از برادری و صمیمیتی که دیدیم، برای دیگران خواهیم گفت. میناب فراموش نخواهد شد؛ با هر وسیله‌ای که در اختیار داشته باشیم، تلاش می‌کنیم نام و خاطره این کودکان را زنده نگه داریم.

حضور این کاروان در مدرسه شجره طیبه میناب، روایتی از همدلی فراتر از مرزهاست؛ سفری که از دیاربکر آغاز شد و با پیامی روشن به میناب رسید: رنج کودکان شهید نباید فراموش شود و یاد آنان باید در حافظه ملت‌ها زنده بماند.