English|عربي
صفحه اصلي|اروپا - آمريكا|آفريقا - عربي|آسيا - اقيانوسيه|اخبار سازمان|آشنایی با سازمان
يکشنبه ١٩ ارديبهشت ١٤٠٠
روس‌ها ایران را کشوری مهم در تحولات منطقه‌ای می‌دانند/ ایران و روسیه؛ دیروز، امروز و فردا
روس‌ها ایران را کشوری مهم در تحولات منطقه‌ای می‌دانند/ ایران و روسیه؛ دیروز، امروز و فردا تاریخ ثبت : 1398/05/19
طبقه بندي : ,,
عنوان : روس‌ها ایران را کشوری مهم در تحولات منطقه‌ای می‌دانند/ ایران و روسیه؛ دیروز، امروز و فردا
مصاحبه شونده : قهرمان سلیمانی، رایزن فرهنگی ایران در روسیه
مصاحبه كننده : مهسا صبوري
محل مصاحبه : <#f:3886/>
منبع : <#f:3887/>
تاريخ مصاحبه : <#f:3888/>
متن :

روابط ایران و روسیه از قدمتی چهارصد ساله برخوردار است. با وجود خاطرات ناخوشایندی که از برخی دوره‌های روابط دو کشور در برخی ذهن‌ها باقی مانده است٬ گسترش روابط دو کشور طی سال‌های اخیر نقطه آغازی برای تصحیح دیدگاه‌های طرفین تلقی می‌شود.

در این باره با قهرمان سلیمانی، رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در روسیه گفت‌وگو کردیم تا به تبیین این روابط و همچنین فضای فرهنگی روسیه بپردازیم. در ادامه متن این گفت‌وگو از نظر می‌گذرد؛

یک سال از مأموریت شما در روسیه گذشت، علی‌القاعده پس از گذشت یک سال باید درکی کارشناسانه از روسیه و فضاهای فرهنگی آن داشته باشید. روسیه امروز در چشم شما چگونه کشوری است؟

درست است، درک میدانی و حضور در محیط فرهنگی یک کشور به نگاه آدمی عمق می‌بخشد، اما روسیه برای ما کشور ناشناخته‌ای نیست. گرچه داوری اغلب ما در خصوص روسیه نگاهی تاریخی است. این نگرش حتی در بخشی از جامعه کتابخوان و بافضیلت ما هم هست. ما روسیه امروز را در همان چشم انداز تاریخی دویست سال گذشته درک می‌کنیم. البته این نوع نگرش تنها در به روسیه هم محدود نمی‌شود. آنچه پزشکزاد در «دایی جان ناپلئون» بیان کرده صورتی اغراق شده از دیگر هراسی و نگاه تاریخی ماست تا آنچه خانم دانشور در رمان برجسته «سووشون» بیان کرده و فراوان در آثار دیگر، روایت همین نگرشی است که ما در دویست سال گذشته به دیگران داشته‌ایم.

علی‌الخصوص به کشورهایی که با ما همسایه بوده‌اند و با آنها اشتراک مرزی داشته‌ایم. ما تا سال 1947 با بریتانیا به نوعی همسایه بوده‌ایم. روس‌ها هم قرن‌هاست با ما همسایه‌اند. فعالیت‌های فرهنگی در خارج از کشور ما را به درکی واقعی تر رهنمون می‌شود که با توجه به واقعیت‌ها امور را پیگیری کنیم. به عبارتی دیپلماسی علم پیوند زدن آرمان‌ها، ارزش‌ها و خواسته‌ها با واقعیت‌هاست. من هم در این مدت کوشیدم به درکی واقعیتر از جامعه و فرهنگ روسیه برسم. کشوری که همسایه ماست و روابط گرم و صمیمانه‌ای با ما دارد.

در واقع، ما داوریمان بیشتر در چشم‌اندازی تاریخی است. امروز از بریتانیای کبیر دیگر همین انگلستان و جزایز و سرزمین‌های محدود و پراکنده‌ای باقی مانده و روسیه امروز هم کشوری دیگر است. عهد نامه گلستان و ترکمنچای و جدا شدن هرات و ... بخشی از تاریخ ماست. ما نباید این رُخ‌دادها را فراموش کنیم ولی نباید روابط امروزمان را بر اساس این رُخ‌دادهای تلخ تاریخی بنا کنیم.

تاریخ برای خواندن و حفظ کردن نیست برای درس آموختن و عبرت گرفتن است. بکوشیم تا کشوری توسعه یافته و مقتدر باشیم، بکوشیم تا اقتدار ملی داشته باشیم، بکوشیم تا آنقدر توان داشته باشیم که هیچ کشوری نتواند به چشم تعدی و تجاوز به کشورمان نگاه کند. توقف در تاریخ می‌تواند امروز ما را تباه کند. گذشته باید چراغ راه آینده باشد. اگر کشوری اقتدار نداشته باشد، نتواند در مسیر توسعه ملی قرار گیرد، همیشه در معرض آسیب است.

این قاعده در دیروز متوقف نشده در امروز هم جاری و ساری است. روزی که ارتش ناتوان عباس میرزا در مواجهه با روس‌ها شکست خورد هم همین اصل صادق بود. لشکری گرسنه با اسباب و آلات جنگی فرسوده و سربازان و فرماندهانی آموزش ندیده، با نیروی نظامی روبرو شد که توان مقابله با آن را نداشت. قرارداد ترکمنچای و گلستان تنها سند شکست ما در جنگ نبود نشانه توسعه نیافتگی ما هم بود نشانه نبود پیوستگی ملی ما هم بود. شکست‌های دیروز گذشته این امروز است که باید پایه ارتباطی عادلانه و منطقی قرار گیرد.

امروز، رابطه ایران با روسیه در چه چارچوبی قابل تحلیل است؟

روسیه امروز کشور دیگری است. حوادث دهه‌های پایانی قرن بیستم ما را به یکدیگر نزدیک کرده است. گرچه با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی جنگ سرد پایان یافت و یک جانبه گرایی امریکایی به نحو آشکاری بر روابط بین‌الملل حاکم شد اما