منو اصلی
مقدمه
مقدمه
 زبانهاي ايراني شاخه‌اي از زبان‌هاي آريايي (هند و ايراني) هستند و از كهن‌ترين زبانهاي خانوادة بزرگ زبانهاي هند و اروپايي به شمار مي‌روند. آرياييان در هزارة 2 ق‌م به دو گروه بزرگ تقسيم شدند: عده‌اي از راه افغانستان كنوني به شمال غربي هند (پنجاب و نواحي مجاور آن) رفتند و از آنجا به سرزمين‌هاي ديگر نفوذ كردند و عده‌اي ديگر به تدريج وارد فلات شدند و در مناطق مختلف سكني گزيدند. از همان زمان زبان آريايي

آغازين به دو شاخه‌ي هندي و ايراني تقسيم شد و هر يك راهي جداگانه پيمود.

زبانهاي ايراني، مانند بسياري از زبان‌هاي ديگر از 3 دورة باستان، ميانه و نو گذر كرده‌اند:

رضايي باغ بيدي ، حسن . ” مدخل ايران “ . دايره المعارف بزرگ اسلامي . زيرنظر كاظم موسوي بجنوردي . تهران : مركز دايره المعارف بزرگ اسلامي ، 1367- ، جلد 10، ص 545 ـ 544 * منبع :