منو اصلی
مقدمه
مقدمه
 زبان فارسي در مفهوم عام ، معادل «ايراني» و در آثار نويسندگان قديم ، معرف همة گويشهاي ايراني است كه پيش از اسلام در بيشترين قسمتهاي قارة آسيا گسترش يافته است.پس از گسترش اسلام در ايران ، گويشهاي گوناگون ايراني ، از جمله »دري «در افغانستان ، پاكستان ، هندوستان ، عراق ، سوريه ، تركيه ، عمان ، قفقاز، چين و آسياي ميانه رواج يافت. زبان دري از زمان ساسانيان در كنار زبان پهلوي به كار مي‌رفت اين زبان در عصر اسلامي دوره‌هاي گوناگوني را گذراند كه طي آن از نظر قالب ، ساخت و محتوا تحولات چشمگيري پيدا كرد و زبان شعر و ادب ايران در دورة اسلامي گرديد و آثار ادبي ، اعم از نظم و نثر به اين زبان نوشته شد .
آريان ، قمر . ” مدخل ايران “ . دايره المعارف بزرگ اسلامي . زيرنظر كاظم موسوي بجنوردي . تهران : مركز دايره المعارف بزرگ اسلامي ، 1367- ، جلد 10، ص 564 * منبع :