منو اصلی
مقدمه
،،
مقدمه
 اوستايي كه در ايرانويج ، در سرزميني از نواحي شرق ايران بدان سخن‌ مي‌گفته‌اند, زباني است كه كتاب ديني زردشتيان ، اوستا ، بدان نوشته شده است . قديم‌ترين آثار مكتوب آن احتمالاً متعلق به سدة 10-8 ق‌م است . از اين زبان جز كتاب اوستا اثر ديگري در دست نيست .

زبان اوستا در قرن 3م ، فراموش شده و متروك بود و فقط موبدان زردشتي آن را به عنوان زبان مقدس در سرودها و نيايشهاي ديني كه قرنها سينه به سينه حفظ شده بود ، به كار مي‌بردند . در دورة ساسانيان (224-651م) ، و به دنبال رسميت يافتن زردشتي ، اين مجموعه با خطي مخصوص با نام ((دين دبيري))خط ديني) كه به همين منظور ابداع شده بود ثبت گرديد . اوستايي كه امروزه در دست است و به صورت دست نوشته از 1278 م به بعد استنساخ شده، تنها حدود يك سوم اوستاي دورة ساساني است .

همة اوستا از نظر زبان يك دست نيست . اين تفاوت را مي‌توان ناشي از اختلاف گويشي و يا قدمت بعضي از بخشها دانست . متنهاي اوستايي را بر اساس قدمت زباني و ويژگيهاي دستوري و زبان‌شناختي و نيز از نظر آموزه‌هاي بنيادي و محتواي مذهبي مي‌توان به دو دستة اوستاي گاهاني و اوستاي متأخر تقسيم كرد . از سوي ديگر اوستاي موجود را به 5 بخش يسنها ، ويسپرد ، ونديداد ، يشتها و خرده اوستا تقسيم مي‌كنند .

زرشناس ، زهره . ” مدخل ايران “ . دايره المعارف بزرگ اسلامي . زيرنظر كاظم موسوي بجنوردي . تهران : مركز دايره المعارف بزرگ اسلامي ، 1367- ، جلد 10، ص 558 * منبع :