منو اصلی
زندگينامه حضرت امام خميني(ره)

زندگينامه حضرت امام خميني (ره)

رهبر و بنيانگذار جمهوري اسلامي ايران، فقيه و عارف تولد 30 شهريور 1281 ( 20 جمادي الثاني 1320 ق. = 24 سپتامير 1902 م ) ، خمين.

درگذشت 14 خرداد 1368 ،‌تهران بيمارستان قلب، روح‌الله مصطفوي[1] مشهور به موسوي خميني، فرزند سيد مصطفي موسوي از علماي آن زمان در پنج ماهگي پدرش را از دست داد. خوانين تحت حمايت عمال حكومت وقت پدرش را در مسير خمين به اراك به شهادت رساندند. بستگان وي براي اجراي حكم الهي قصاص به تهران (دارلحكومه وقت ) رهسپار شدند و بر اجراي عدالت اصرار ورزيدند تا قاتل قصاص گرديد.

دوران كودكي را تحت سرپرستي مادرش( بانو هاجر) از نوادگان آيت الله خوانساري ( صاحب زيده التصانيف)، و نزد عمه‌اش ( صاحبه خانم ) سپري كرد،ولي در پانزده سالگي هم مادر و هم عمه‌اش را از دست داد.

از نوجواني به تحصيل معارف روز و علوم مقدماتي و سطح حوزه‌هاي دينيه و از جمله ادبيات عرب،‌منطق و فقه و اصول پرداخت و نزد معلمين و علماي منطقه( نظير ميزرا محمود افتخار العلماء ، حاج ميرزا نجفي خميني، آيت الله شيخ علي محمد بروجردي،آيت الله محمد گلپايگاني و آيت الله عباس اراكي و بيش از همه نزد برادر بزرگش آيت الله سيد مرتضي پسنديده) فرا گرفت و در سال 1298 عازم حوزه علميه اراك شد. پس از تحصيل بساري از دروس در اراك، عازم حوزه علميه قم شد. در قم در علوم فلسفه و اخلاق استادان او آيت الله محمد علي شاه‌آبادي و آقاي سيد ابوالحسن حكيم قزويني و حاج ميزرا جواد آقا ملكي تبريزي بودند و علم منقول و فقه و اصول را از محضر آيت الله عبدالكريم حائري يزدي و آقا ميرسيد علي كاشاني فرا گرفت. ايشان درهمان اوان در دروس فقه و اصول آيت الله عبدالكريم حائري يزدي و آيت الله يثربي حضور و به مراتب فقه و اصول احاطه يافت و به اجتهاد رسيد.

در سال 1339 ق . كه آيت الله عبدالكريم حائري يزدي در گذشت آيت الله العظمي خميني ديگر خود يكي از فضلا و مدرسين حوزه علميه قم به ويژه در رشته فلسفه، تهذيب نفس و اخلاق گرديده بود كه بعدها در تدريس فقه و اصول فقه نيز نام‌آور شد. ايشان كه در همان زمان با محافل و شخصيت‌هاي ضد درباري ارتباط كامل داشت ،‌در مبارزه عليه حكوت رضاخان درحد اقتضاي سن خود كوشش مي‌نمود. ايشان عليه رژيم فرزند رضا خان نيز مبارزه و افشاگري مي‌كرد و بعد از رحلت آيت الله عبدالكريم حائري يزدي، آيت الله حسن بروجردي را در حد امور و مسائل ياري رساند. بعد از درگذشت آيت الله بروجردي حوزه علميه قم و محافل روحاني ديگر او را به عنوان (‌آيت الله العظمي خميني ) شناختند.

در سال 1340 با تشكيل انجمن‌هاي ايالتي و ولايتي و طرح لوايح شش گانه شاه امام خميني مخالفت قاطع خود را عليه رژيم آغاز كرد. با پيش آمدن واقعه خونين 15 خرداد ايشان به دنبال نطقي كه عليه رژيم ايراد نمود، دستگير و به پادگان عشرت آباد تهران منتقل شد. يك سال پس از آزادي مجدداً در مخالفت با" كاپيتولاسيون" سخنراني ايراد كرد كه منجر به تبعيد ايشان در سيزده آبان سال 1344 به تركيه شد. مدتي بعد امام از تركيه به عراق منتقل شد و قريب به پانزده سال به حالت تبعديد در نجف اشرف به سر برد. سرانجام پس از شهادت پسرشان ـ آيت الله سيد مصطفي خميني ـ به دست رژيم و پس از آن كه از عراق به پاريس رفت و با فرار شاه،‌در 12 بهمن 1357 با ورودشان به خاك ميهن،‌استقلال ، آزادي و جمهوري اسلامي را براي مردم ايران به ارمغان آوردند و در 22 بهمن ماه 1357 با حمايت توده‌هاي ميليوني مردم رژيم شاهنشاهي در ايران را سرنگون ساخت و براي نخستين بار در ايران حكومت جمهوري اسلامي را برقرار نمود و به عنوان امام همه مسلمانان جهان به رسميت شناخته شد. امام خميني ده سال پس از تاسيس جمهوري اسلامي ايران در ايران و هدايت انقلاب اسلامي در اين مدت در چهاردهم مرداد سال 1368 در تهران درگذشت.